کارو بار دلم انگار گرفته است عزیزان
دیدگانم به تلاتم شده باران
و من اینجا...
پر تنهایی و دلواپسی و خلوت دلدار و سکوتم.
دل را به بهای سحر ناز تو دادم
آن را که دلم داشت به پرواز تو دادم
درگیر توأم ای شه مُلک دل تنگم
هر ثانیه را هدیه به آواز تو دادم
قاصدک رو خبرم را به دل یار بگوی
هر چه دارم به شمیمش به تکرار بگوی
از من و ثانیه هایی که پر از خلوت اوست
از نگاهی که به راهش شده بیمار بگوی
خانه ایی را که به دل ساخته بودم محکم
حال با غربت یارم شده آوار بگوی
غم عالم به دلم ریخت از این بی خبری
از سری را که بشد تکیه به دیوار بگوی
دیدگانم شده بارانی از این رعش قلم
من که مجنون شدم از لحظه دیدار بگوی
تازه از خواب پریده است تو گویی دلکم
رو از این زمزمه دیده بیدار بگوی
معتمد نیست گرت دل که به امید تو بود
لااقل حرمت این لحظه نگهدار بگوی
بوی گندمای سبزه عیدی تو دست بابا
چشم درگیر یه ساعت خونۀ بهاری ما
یه بهار و یه ترنم ، حس و حال خوبِ بودن
پای این طلوع تازه راه یک سال و سرودن
آینه رو به روی قرآن ، یه هوایی که عجیبه
سکه و سنجد و سبزه تو نگاه سرخ سیبه
یه طرف سیروسماغه ، یه طرف کتاب وآینه
یه طرف دلای عاشق که نشسته توی سینه
ماهی تنگ بلوری که تو دست انتظاره
گریۀ شوق یه بارون که روشیشه ها می باره
پای سفره های هفت سین یا مقلب القلوبه
ساعت خونۀ مادر پشت در داره می کوبه
توی هفت سینی که مادر روتن سفره می چینه
خاطرات هر بهاره که تو ذهن ما می شینه
نگاهم همچو موج خستۀ دریاست
که هر دم میزند بر ساحلی دیرین
ندای عاشقی های پریشان را . . .
ولی جز تعنه های سرد او هرگز
ندیده یک سلام خالی و بی روح
که باشد مرحمی این قلب های زخمی و سرشار ایمان را . . .
رو زمستان فصل باران آمده است
موسم و باد بهاران آمده است
برف هایت روب کن از این سرا
که آن نگار مُلک یاران آمده است
پیرزن اینک عصایت را بگیر
رو که آن زیبای دوران آمده است
بقچه ات را پر کن از سرمای دی
رو که شور گلعزاران آمده است
چند در بالین تو در خواب بود
آن درختی که ز بوران آمده است
یاد آن روزی که از راه آمدی
گوئیا دنیای کوران آمده است
مشق کردی مرگ بودن را ز نو
گو که دنیا سوگواران آمده است
رو زمستان که آن بهار آمد ز ره
که آن بهشت کامکاران آمده است
با حضور گرم تو خونه آروم می گیره
واسه دیدنت چشام زیر بارون می میره
تو شبای ذهن من تو یه ماه روشنی
پر نور و سادگی ، تو همیشه با منی
وعده دادم به دلم بوسۀ پای تو رو
تو بهشت جای پات، قلب دنیای تو رو
ای شکوه موندنی ، آیۀ سرودنی
تو پر از زمزمۀ لحظه های بودنی
رمز استفامتی واسه قاب ذهن من
واسه دلتنگی و این گریه های بی سخن
تو وجود سبز من تو درخت باوری
زیر سایه ات می شینم ، تو همیشه مادری
جون می گیرم با صدات وقتی آروم ندارم
حس بودن تو رو تو خیالم می ذارم
دست سرد و خستمو تو تبسم نگات
تو بگیر تا بودن و حس کنم توی چشات
تو پر از ترانه ایی مث بارون بهار
مث عاشق شدن دل تنگ و بی قرار
تو همیشه مادری ، جلوۀ صبر و سخی
اونکه با حرارتش می شکنه کوه یخی
مادرم با تو پر از حس دریا شدنم
حس محکم وجود ، پر فردا شدنم
تویی تکیه گاه من تو هجوم سایه ها
مرحم بی کسی و تعنه ها و گریه ها
بی تو مادر این شبا یه هوای یخ زده است
خوشیای روزگار خرمن ملخ زده است
مادرم بهونه ایی ، شعر عاشقونه ایی
توی کوره راه من بهترین نشونه ایی
تو سکوت گرم تو پر خط روشنم
یه حضور تازۀ حس فردا شدنم
جون می گیره نفسام با تولد نگات
با حضور عاشقت ، گرمی نطق صدات
عطرتو تا بودنم می گیرم به یادگار
حک شده نگاه تو توی قلب روزگار
" ساز دوباره "
در سر اگرت هست تب پروازی
برخیز و به همت بلند آوازی
محکم قلمت به دست گیرش،محکم
بنویس و بزن ز نو نوایی سازی
" قلم "
من خوشتر از این قلم ندیدم در دست
گر بنگری و ببینیم چون سر مست
وقتی که دری گشود بر من استاد
دیدم دو هزار باب دیگر از هست
